امدی جانم به قربانت ولی حالاچرا

تحمل پرسيدكه دشوارترازمرگ چيست؟عشق گفت: فراق يارازهمه دشوارتراست اي جانانه بدان زندگي هميشه بهاري نيست. گاهي هم عابرخزان برآن سايه مي افكندپس روزگاري كه وجودم رادراين جهان حس نكردي براي شاديم قطره اشكي بريز.

توي تنهايي يام بازم نشسته بودم مثل گذشته ها باز هميشه خسته بودم بوسه به قلبم زدم شايد كه آروم بشه يادم اومد يه روزي قلبمو بسته بودم روي سرم كشيدم شونه ي عاشقي رو آخه تو تنهايي يام خيلي شكسته بودم واسه خودم ميگفتم از خوبي روزگار يادم اومد يه روزي روزا رو شسته بودم همش بهت ميگفتم تقصير اين و اونه ديدم كه قفل عشقو خودم نبسته بودم.

روزي که به دنيا آمدم صدايي در گوشم طنين افکند که تا اخر عمر با

من خواهد ماند! گفتم کيستي؟ گفت : غم . خيال ميکردم غم نام

عروسکي است که ميتوان با آن بازي کرد. ولي حالا فهميدم که : خود

عروسکي هستم بازيچه ي دست غم